Zalecane podłoża dla pokryć VMZINC

Blacha cynkowo-tytanowa stosowana w budownictwie, jest zazwyczaj montowana na tzw. podłożach ciągłych. Aby pokrycie należycie spełniało swoją funkcję i było odpowiednio trwałe, podłoże musi spełniać następujące kryteria:


Ciągłość

Ciągłość podłoża zapewniona jest wtedy, kiedy różnica wysokości oraz odległość między elementami stanowiącymi podłoże (deskowanie, płyty OSB, sklejka wododporna) nie przekracza 5 mm w miejscu ich łączenia. Należy również pamiętać o tym, że takie elementy jak śruby, gwoździe itp. nie powinny wystawać ponad podłoże, gdyż mogą być przyczyną uszkodzeń mechanicznych pokrycia z blachy cynkowo-tytanowej. Przed rozpoczęciem robót, firma wykonawcza odpowiedzialna za układanie blachy VMZINC® musi koniecznie sprawdzić, czy są przestrzegane te podstawowe, minimalne wymagania.


Wytrzymałość konstrukcyjna

W projekcie konstrukcyjnym należy uwzględnić wszystkie parametry wybranego systemu VMZINC®, takie jak: ciężar, sposób montażu gwarantujący prawidłowe przeniesienie obciążeń, obciążenia eksploatacyjne oraz obciążenia wywołane śniegiem i wiatrem (zgodnie z odpowiednimi normami).


Zgodność fizyko-chemiczna

Podłoże, które pozostaje w bezpośrednim kontakcie z elementami cynkowo-tytanowymi musi być odpowiednie pod względem fizyko-chemicznym. Ciągłość geometryczna, wytrzymałość konstrukcyjna i zgodność fizyko-chemiczna podłoża, muszą być zawsze brane pod uwagę przy wyborze właściwego systemu pokryciowego VMZINC®, dotyczy to zarówno pokryć dachowych jak i elewacyjnych.


Podłoże z litego drewna lub płyt drewnopochodnych

Podłoże z litego drewna nieimpregnowanego

Podłoża z litego drewna w postaci desek, sklasyfikowanego jako mało kwaśne lub niekwaśne, to znaczy którego współczynnik pH zawiera się między 4,5 i 7, są nieszkodliwe w stosunku do stopu cynk-tytan i mogą być stosowanie w bezpośrednim kontakcie.
Lite drewna sklasyfikowane jako kwaśne, to znaczy, których pH jest mniejsze od 4,5, mogą wchodzić w niekorzystne reakcje z cynkiem i w związku z tym zabronione jest stosowanie ich w kontakcie bezpośrednim.


Klasyfikacja głównych gatunków drewna w zależności od ich zgodności z cynkiem

Drewno o pH <4,5 niezgodne z VM ZINC Drewno o pH > 4,5 zgodne z VM ZINC
pH  Nazwa potoczna  Nazwa naukowa pH  Nazwa potoczna  Nazwa naukowa
2,9 Sosna Douglasa Pseudostuga taxifolia 4,5 Sosna leśna Pinus sylvestris
3 Cedr czerwony Thuja plicata 5 Świerk północny Picea abies
3,6 Dąb Quercus 5,1 Sosna z Alaski Stuga Heterophylla
3,6 Kasztanowiec Castanea sativa 5,2 Buk Fagus
3,8 Sosna morska Pinus pinaster 5,4 Iroko Milicia Excelsa
3,9 Okoumé Aucoumea Klaineana 5,5 Topola Populus/Liriodendro tulipifera
3,9 Sipo Entandrophragma utile/Meliacees      
4 Modrzew europejski Larix decidua      

 

Projektant – konstruktor powinien określić grubość desek, które należy użyć w projektowanym obiekcie, uwzględniając gatunek użytego drewna i rozpiętość pomiędzy krokwiami oraz zaprojektować taki sposób mocowania elementów, który umożliwi przeniesienie obciążeń na niższe elementy konstrukcyjne.


Podłoże z plyt drewnopochodnych

Płyty ze sklejki lub płyty wiórowe nie mogą być używane w bezpośrednim kontakcie ze stopem cynkowo-tytanowym. Niektóre składniki stosowane do produkcji tych płyt mogą być powodem powstawania procesu korozji stopu.
W przypadku ich użycia, VMZINC® zaleca stosowanie materiału VMZ ZINC PLUS® (cynk-tytan z powłoką ochronną od strony dolnej) lub membrany separacyjnej DELTA VMZINC®.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że podłoże wykonane z klasycznego deskowania z litego drewna pozwala na znacznie lepsze odprowadzenie wilgoci pochodzącej np. z topniejącego na pokryciu dachowym śniegu.


Środki do impregnacji drewna

Lite drewno i produkty drewnopochodne są z reguły impregnowane środkami przeciwgrzybicznymi, ogniochronnymi oraz przeciwko owadom drewnożernym. Większość stosowanych impregnatów zawiera w sobie składniki chemiczne takie jak: rozpuszczalne w wodzie sole metali MCA (Miedź-Chrom-Arszenik), MCB (Miedź-Chrom-Bor), CB (Chrom-Bor) oraz sole amonowe kwasu ortofosforowego stosowane w autoklawie w procesie impregnacji metodą próżniową lub ciśnieniową.
Te impregnaty uniemożliwiają bezpośrednie układanie elementów z blachy cynkowo-tytanowej na podłoże, ze względu na ich korozyjne i niszczące właściwości w stosunku do stopu. W tym przypadku najlepszym rozwiązaniem jest zastosowanie produktu VMZ ZINC PLUS® lub membrany separacyjnej DELTA VMZINC®.


Podsumowanie

Przyjęcie w projekcie konkretnego systemu krycia narzuca zastosowanie odpowiedniego rodzaju podłoża oraz użycie właściwych środków impregnujących (w przypadku modernizacji obiektu, z pozostawieniem istniejącego podłoża, konieczne jest zastosowanie produktu VMZ ZINC PLUS® lub membrany separacyjnej DELTA VMZINC®).


Podłoża z betonu, zaprawy lub gipsu

Beton

Bezpośrednie układanie blachy tytanowo-cynkowej na podłożu betonowym jest zabronione. W tym przypadku VMZINC® zaleca zastosowanie układu legarów i leżącego na nim deskowania lub membrany separacyjnej DELTA VMZINC®.


Zaprawa cementowa

W przypadku podłoży takich jak: mury attykowe, rynny stojące itp. o szerokości mniejszej niż 40 cm, układanie blachy tytanowo-cynkowej na podłożu z zaprawy cementowej jest dopuszczalne pod warunkiem zastosowania membrany separacyjnej DELTA VMZINC®.


Gips

Zabronione jest stosowanie gipsu jako podłoża pod tytan-cynk, nawet w przypadku użycia membrany separacyjnej DELTA VMZINC®.


Oddziaływanie innych metali na stop cynkowo - tytanowy

Beton

Przy bezpośrednim kontakcie stopu cynk-tytan z innymi metalami, należy zawsze brać pod uwagę możliwość zajścia reakcji elektrochemicznej, spowodowanej różnicą potencjału elektrycznego.
Ogólnie rzecz biorąc, metal o wyższym potencjale w systematyce elektrochemicznej powoduje korozję metalu o niższym potencjale, po pewnym czasie doprowadzając do jego zniszczenia. W związku z tym kontakt pomiędzy niektórymi metalami jest dozwolony, a pomiędzy innymi zabroniony.


Czynniki wpływające na reakcję elektrochemiczną:

  • wilgoć i ciepło – przyspiesza reakcję,
  • przewodniość elektryczna styku - reakcja zachodzi wolniej, gdy na powierzchni styku powstają warstwy wyrównujące różnicę potencjałów np. naturalna patyna.

W budownictwie zjawiska korozji elektrochemicznej mogą być spowodowane kontaktami bezpośrednimi lub pośrednimi.


Kontakty bezpośrednie

Kontakty bezpośrednie mogą dotyczyć między innymi elementów mocujących oraz podłoży i elementów pokrycia wykonanych z metalu. W przypadku tych kontaktów (bezpośrednich, doraźnych lub powierzchniowych), należy zwrócić uwagę na przestrzeganie podstawowych zasad zebranych w systematyce elektrochemicznej.


Przykład

  • Taśmy uziemienia instalacji odgromowej muszą być wykonane z aluminium, które nie reaguje z blachą tytanowo-cynkową VMZINC®.
  • Elementy mocujące, takie jak: zaciski, śruby, wkręty, gwoździe itp. muszą być również prawidłowo dobrane, aby uniknąć jakiegokolwiek zagrożenia korozją.

Należy zapoznać się z informacjami na stronie www omawiającymi systemy VMZINC®.


Kontakty pośrednie

Kontakty pośrednie wymagają większej ostrożności z uwagi na fakt, że pojawiają się między dwoma metalami, niebędącymi w bezpośrednim kontakcie, za pośrednictwem czynnika przewodzącego (elektrolitu), którego działanie jest często okresowe.

Przykład

  • Wody opadowe naładowane są jonami metali, które pochodzą z erozji spowodowanej deszczem, spływającym po powierzchni metali znajdujących się wyżej od zagrożonych obiektów. W takich przypadkach należy umieszczać metale o najniższym, ujemnym potencjale elektrochemicznym powyżej metali mających najwyższy, dodatni potencjał elektrochemiczny (patrz systematyka elektrochemiczna metali).
  • Odsłonięte elementy zbrojenia w konstrukcjach żelbetowych mogą wywoływać w środowisku wilgotnym niepożądane reakcje elektrochemiczne.

Systematyka elektrochemiczna metali

Przedstawiony diagram zgodności metali oparty jest na wartości potencjałów normalnych równowagi reakcji utleniania-redukcji, otrzymanych w temperaturze 25°C w odniesieniu do elektrody wodorowej (0 Volt).
Potencjały te dotyczą metali czystych i nie biorą pod uwagę zjawiska tworzenia się patyny naturalnej lub sztucznej obróbki powierzchniowej.

mat2



Na bazie powyższego diagramu należy zapamiętać:

  • Kontakty dopuszczalne ze stopem cynk-tytan to: ołów, ocynk, stal nierdzewna, tytan, miedź cynowana (miedź pokryta cyną), aluminium.
  • Kontakty niedopuszczalne ze stopem cynk-tytan to: miedź, niezabezpieczone żelazo lub stal.

Uwagi

Pomimo, że aluminium ma potencjał niższy od potencjału cynku, to metale te nie wchodzą w reakcję. Aluminium pokrywa się naturalną warstwą ochronną – „patyną”, podobnie jak stop cynk-tytan. Obie spatynowane powierzchnie mają bardzo zbliżone wartości potencjału, co wyklucza wszelkie niebezpieczeństwo wystąpienia korozji. Żelazo niezabezpieczone warstwą powierzchniową (cynk) koroduje w sposób powodujący zniszczenie.